پاسخگویان اورژانس پزشکی هنگام رسیدگی به آسیب‌های احتمالی ستون فقرات با تصمیمات حیاتی روبرو هستند. چالش اصلی در جابجایی سریع بیماران با حداقل خطر آسیب ثانویه است. این راهنما به بررسی تکنیک‌های اساسی تثبیت ستون فقرات در خدمات اورژانس پزشکی (EMS) می‌پردازد که از بیماران در طول انتقال محافظت می‌کند.

در خدمات اورژانس پزشکی (EMS)، تخته‌های ستون فقرات بلند به عنوان ابزارهای اصلی جابجایی بیمار عمل می‌کنند. این سطوح سفت و سخت، تثبیت حیاتی ستون فقرات را در صورت مشکوک بودن به آسیب نخاعی فراهم می‌کنند. همچنین برای انتقال بیماران بیهوش در محیط‌های چالش برانگیز - چه در حال عبور از راه‌پله‌ها و چه در حال خارج کردن قربانیان تروما از صحنه تصادفات خودرو - ارزشمند هستند.

• تثبیت ستون فقرات: استاندارد طلایی در صورت مشکوک بودن به تروما در ستون فقرات
• انتقال بیمار: جابجایی ایمن در فضاهای تنگ یا زمین‌های ناهموار را تسهیل می‌کند
• بیماران بیهوش: پشتیبانی ساختاری برای کسانی که قادر به کمک در انتقال خود نیستند، فراهم می‌کند

• شکستگی‌های ناپایدار لگن (خطر تشدید آسیب)
• شکستگی‌های لگن (احتمال جابجایی در حین حرکت)
• بیمارانی که نمی‌توانند مانور چرخش به پهلو را تحمل کنند

استفاده صحیح از تخته ستون فقرات نیازمند اجرای هماهنگ تیم است:

1. آماده‌سازی: پاسخگوی اصلی، تثبیت دستی گردن را حفظ کرده و تیم را هدایت می‌کند
2. موقعیت‌دهی: دو پاسخگو در طرفین بیمار قرار می‌گیرند و دستگیره‌های محکمی روی اندام‌های بیمار (با اجتناب از نواحی آسیب‌دیده) می‌گیرند
3. حرکت کنترل شده: با فرمان، تیم تنظیمات همزمان رو به پایین و سپس رو به بالا را برای مرکز کردن بیمار اجرا می‌کند
4. محکم کردن: توالی محکم کردن روشمند - ابتدا تنه، سپس نواحی شکمی/لگنی، و در نهایت اندام‌های تحتانی
5. تثبیت سر: بلوک‌های فومی تجاری یا حوله‌های لوله شده در کنار یقه گردنی قرار می‌گیرند و با چسب متقاطع در سطح پیشانی و چانه محکم می‌شوند
6. ارزیابی: نظارت مداوم بر گردش خون و وضعیت عصبی قبل و بعد از تثبیت
7. بالشتک‌گذاری: پر کردن شکاف‌ها با حوله یا پانسمان، فرآیند را کامل می‌کند

این جایگزین‌های فشرده (که اغلب تخته‌های CPR نامیده می‌شوند) در فضاهای تنگ عالی هستند اما حمایت از اندام‌های تحتانی را ندارند. عمدتاً ابزارهای انتقالی هستند که زمانی که تخته‌های بلند بلافاصله در دسترس نیستند یا برای احیای قلبی ریوی روی سطوح نرم استفاده می‌شوند.

این بریس نیمه سفت و سخت، هم‌ترازی آناتومیکی را در طول نجات خودرو حفظ می‌کند، به ویژه برای بیماران نشسته با تروما مشکوک به ستون فقرات ارزشمند است. موارد منع مصرف شامل وضعیت ذهنی تغییر یافته، آسیب‌های نافذ قفسه سینه، یا تروما به تنه که با فشار محیطی ناسازگار است، می‌باشد.

این سیستم‌های سفت و سخت که در ابتدا برای اورژانس‌های مسابقات فرمول یک توسعه یافته بودند، اکنون در کاربردهای اصلی EMS مورد استفاده قرار می‌گیرند. پروتکل استفاده شامل موارد زیر است:

• تثبیت گردن با قرار دادن همزمان یقه
• محکم کردن متوالی: ابتدا تنه، سپس اندام‌ها
• تثبیت سر با استفاده از بال‌های یکپارچه و بندها
• بلند کردن تیمی به دستگاه‌های حمل و نقل ثانویه

اجرای صحیح نیازمند هماهنگی تمرین شده تیم و ارزیابی مداوم عصبی در طول فرآیند است.