هنگامی که یک کودک در بیمارستان بستری می شود، والدینی که فرزندپروری دلبستگی را تمرین می کنند با چالش های منحصر به فردی مواجه می شوند. ناتوانی در به اشتراک گذاشتن تخت با نوزاد بیمار - یک پروتکل رایج ایمنی بیمارستان - می تواند برای والدین و کودک ناراحتی عاطفی ایجاد کند. بحث‌های اخیر در مورد انجمن‌های والدین، نیاز رو به رشد برای آشتی دادن اصول دلبستگی با محیط‌های پزشکی را برجسته می‌کند.

درک سیاست های بیمارستانی

مراکز پزشکی سیاست های عدم خواب مشترک را عمدتاً برای کنترل عفونت و ایمنی بیمار اجرا می کنند. با این حال، این نیازی به جدایی کامل ندارد. والدین می توانند:

• در صورت امکان، ترتیبات اقامت در اتاق را درخواست کنید
• از طریق بازدیدهای مکرر، نزدیکی خود را حفظ کنید
• در طول تعاملات مجاز از اطمینان صوتی و تماس فیزیکی استفاده کنید

ایجاد راحتی در تنظیمات بالینی

اشیاء آشنا می توانند اضطراب کودک را در محیط ناآشنا کاهش دهند. آوردن را در نظر بگیرید:

• پتوهای امنیتی یا حیوانات عروسکی مورد علاقه
• تجهیزات تغذیه شخصی در صورت تغذیه با بطری
• ضبط صدای والدین برای راحتی صوتی

مادران شیرده ممکن است حفظ روال های شیردهی را به ویژه برای تغذیه و پیوند عاطفی مفید بدانند.

مشارکت فعال در مراقبت

مشارکت در فعالیت های مجاز مراقبتی به حفظ ارتباط والدین-کودک کمک می کند:

• در صورت امکان در تغذیه کمک کنید
• در تعویض پوشک و حمام کردن شرکت کنید
• در برنامه های مراقبتی با کادر پزشکی همکاری کنید

مدیریت استرس والدین

حفظ خونسردی در عین چالش برانگیز بودن، برای والدین و فرزند مفید است. ثبات عاطفی اجازه می دهد تا تصمیم گیری بهتر و آرامش موثرتری در طول اقدامات پزشکی انجام شود.

متخصصان پزشکی تاکید می کنند که حضور والدین - حتی زمانی که تماس فیزیکی محدود است - برای بهبودی کودکان ارزشمند باقی می ماند. ارتباط باز با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اغلب راه حل های خلاقانه ای را ارائه می دهد که هم نیازهای پزشکی و هم نیازهای دلبستگی را رعایت می کند.